Lacrimae rerum is the Latin for "tears of things." The words themselves are from "lacrima, -ae," a first declension noun meaning "tear" (appearing here in the nominative plural) and from "res, rei" a fifth declension noun meaning "thing" (appearing here in the genitive plural).
The term comes from line 462 of Book I of The Aeneid, an epic poem written in Latin by Virgil, one of Rome's most distinguished poets, in the 1st century BC. Aeneas, while crying, says, "sunt lacrimae rerum et mentem mortalia tangunt" as he gazes at one of the murals found in a Carthaginian temple, which depicts battles of the Trojan War and deaths of his friends and countrymen. Translated this says, "There are tears of things and mortal things (sufferings) touch the soul." As he stands there, Aeneas is overcome by the futility of warfare and waste of human life. The burden man has to bear, ever present frailty and suffering, is what would define the essence of human experience.
A translation by the famous classicist Robert Fagles renders the quote as: "The world is a world of tears, and the burdens of mortality touch the heart."
Robert Fitzgerald, meanwhile, translates it as: "They weep here \ For how the world goes, and our life that passes \ Touches their hearts."
Νίκος Νικολαΐδης
LACRIMAE RERUM (1962)
«Ξεκινώντας από τη μουσική, πλάστηκε μια ιστορία που μοιάζει με τη ζωή του ανθρώπου. Ο άνθρωπος γεννιέται, χαίρεται, πεθαίνει...
Το Lacrimae Rerum ξεκινά από φωτογραφίες εξωτερικές σε νεκροταφείο καϊκιών όπου η άμμος δίνει την αίσθηση της υπόγειας ζωής σε αντίθεση με το «τελειωμένο» των σάπιων όγκων που φαντάζουν σαν σκελετοί.
Ο σταυρός στην ακρογιαλιά συνδέεται άμεσα με το εσωτερικό της εκκλησίας που ακολουθεί την αίσθηση του φόβου, του θανάτου, της θρησκείας... και εδώ σταματά η μουσική του Γκρίηκ...
Το Lacrimae Rerum ξεκινά από φωτογραφίες εξωτερικές σε νεκροταφείο καϊκιών όπου η άμμος δίνει την αίσθηση της υπόγειας ζωής σε αντίθεση με το «τελειωμένο» των σάπιων όγκων που φαντάζουν σαν σκελετοί.
Ο σταυρός στην ακρογιαλιά συνδέεται άμεσα με το εσωτερικό της εκκλησίας που ακολουθεί την αίσθηση του φόβου, του θανάτου, της θρησκείας... και εδώ σταματά η μουσική του Γκρίηκ...
Ακολουθούν νεκρά πλάνα εσωτερικού σπιτιού με τα αντικείμενα σε κατάσταση χαμού και εγκαταλείψεως.
Ύστερα, σε μουσική Σούμπερτ, τα αντικείμενα σβήνουν έως ότου η φωτογραφία φθάνει σε μια τέλεια παύση.
Και τώρα αρχίζει ο χορός. Το ξύπνημα, η έξαρσις που θα καταλήξει μοιραία στο θάνατο. Και στην εκμηδένιση. Η κίνησις της μηχανής είναι ελεύθερη προς το κυκλικό σε μουσική Σαιν-Σανς.
Ύστερα, σε μουσική Σούμπερτ, τα αντικείμενα σβήνουν έως ότου η φωτογραφία φθάνει σε μια τέλεια παύση.
Και τώρα αρχίζει ο χορός. Το ξύπνημα, η έξαρσις που θα καταλήξει μοιραία στο θάνατο. Και στην εκμηδένιση. Η κίνησις της μηχανής είναι ελεύθερη προς το κυκλικό σε μουσική Σαιν-Σανς.
Ο θάνατος και η ανυπαρξία έρχονται μέσα σε κάθετες και διαγώνιες γραμμές ενώ η φωτογραφία γίνεται συγκεχυμένη.
Η κούκλα σπάει συμβολίζοντας τον θάνατο με την έντονη ασπράδα του προσώπου της και ο χρόνος σταματά στο ρολόι. Το κερί συμβολίζει την αιώνια ανάμνηση και τα τρία σύμβολα ενώνονται στο τελευταίο πλάνο.»
Η κούκλα σπάει συμβολίζοντας τον θάνατο με την έντονη ασπράδα του προσώπου της και ο χρόνος σταματά στο ρολόι. Το κερί συμβολίζει την αιώνια ανάμνηση και τα τρία σύμβολα ενώνονται στο τελευταίο πλάνο.»
«Η ταινία είναι ένα βιντεοκλίπ πάνω στην ημιτελή του Σούμπερτ».
reference: http://www.nikosnikolaidis.com/main/index.php?option=com_content&view=article&id=5&Itemid=11
No comments:
Post a Comment